Krajem pedestih godina su narasle potrebe za kadrovima sa visokom stručnom spremom. Niš, sa svojim položajem i veličinom, kao jedan od najvećih centara u Srbiji sa razvijenom industrijom i širokom mrežom kulturnih, prosvetnih, zdravstvenih i drugih ustanova, ispunjavao je sve uslove za otvaranje fakulteta, sa mogućnošću da se brzo razvije u fakultetski i univerzitetski centar. Zbog toga je Izvršno veće NR Srbije 18. maja 1960. godine donelo odluku da se, u okviru Univerziteta u Beogradu, osnuju tri fakulteta u Nišu: Medicinski, Pravno-ekonomski i Tehnički fakultet.  Prvog oktobra 1960. godine zvanično je otpočeo rad Tehničkog fakulteta u Nišu, u čijem sastavu su bili: Mašinski odsek, Građevinski odsek, Arhitektonski odsek i Elektronski odsek. Elektronski odsek osnovan je uz svesrdnu pomoć Zavoda RR (sada Elektronska industrija - Niš).

 Zavodi RR su za potrebe Elektronskog odseka, u okviru kruga svojih fabrika, odvojili jedan deo zgrade Alatnice. Te godine upisano je 129 redovnih studenata i 134 vanredna studenta. Prvi nastavnici su, najvećim delom, bili honorarni profesori Elektrotehnickog fakulteta u Beogradu, a prvi stalni nastavnik na Elektronskom odseku izabran je tek juna 1961. godine.
 Ubrzo nakon osnivanja Elektronskog odseka nabavljaju se neophodni instrumenti i izrađuju makete za demonstraciona i laboratorijska vežbanja. Uvođenjem višestepene nastave prebacuju se stručni predmeti u ranije godine studija. Osniva se i biblioteka Elektronskog odseka sa čitaonicom, kao istureni deo biblioteke Tehničkog fakulteta. Kada je zgrada Tehničkog fakulteta završena (1964. godine), studenti nižih godina slušali su predavanja i izvodili vežbanja u novim prostorijama Tehničkog fakulteta.

 U oktobru 1968. godine Savet Univerziteta u Nišu formirao je Matičnu komisiju za osnivanje Elektronskog fakulteta u Nišu. Kao datum osnivanja Elektronskog fakulteta uzima se 23. novembar 1968. godine, kada je Skupština SR Srbije donela Zakon o osnivanju Elektronskog fakulteta u Nišu. Te, školske 1968/69. godine, upisano je 269 redovnih i 27 vanrednih studenata, koji su svi slušali nastavu i izvodili vežbanja u zgradi Tehničkog fakulteta.
 Uz pomoć Elektronske industrije i zajednice usmerenog obrazovanja, 1972. godine izgrađene su laboratorije za potrebe Elektronskog fakulteta, kao dodatak zgrade Tehničkog fakulteta. U 1971. godini je nabavljen računar IBM 1130, te je otpočeo sa radom i elektronski rašunski centar, koji je služio za naučno-istraživacki rad nastavnika i saradnika, kao i za vežbanje studenata.

 Značajna godina u istoriji Elektronskog fakulteta je bila 1982, kada se iz zgrade Tehničkog fakulteta prešlo u novu, modernu zgradu (sa 4 amfiteatra, 40 učionica, 30 laboratorija, računskim centrom, kabinetom za strane jezike, bibliotekom, savremenom mernom i računskom opremom za nastavu i nauku, studentskim klubom, itd.), u kojoj se Fakultet i sada nalazi.
 Nastavni planovi i programi tokom rada Elektronskog odseka i Elektronskog fakulteta menjali su se i prilagođavali nastalim potrebama privrede i dostignućima u nauci. Razvoj nastavnog procesa na Elektronskom fakultetu se odvijao u više faza. Nastava se, najpre, odvijala u dva dela. Studije na prvim dvema godinama omogućavale su sticanje titule inženjera elektronike, a studenti koji su završavali četvorogodišnje studije sticali su zvanje diplomiranog inženjera elektronike.

 Međutim, od školske 1978/79. godine (zaključno sa 1987/88. godinom), pored nastave u trajanju od 9 semestara (deseti semestar se koristi za izradu diplomskog rada), paralelno se izvodila i nastava za sticanje više stručne spreme u trajanju od 5 semestara. Poslediplomske, odnosno magistarske studije, izvode se na Elektronskom fakultetu od 1969. godine, uz stalno usaglasavanje planova i programa. U prvom periodu nastava se izvodila po mentorskom sistemu, a od 1979. godine nastava na poslediplomskim studijama izvodi se sa obaveznim drzanjem predavanja na prvoj godini studija. Imajući u vidu brz razvoj elektronike, a i sve manje potrebe za sticanjem zvanja inženjera, od 1966. godine izvodi se jedinstvena nastava na petogodišnjim studijama.

 Naučno-istraživački rad na Fakultetu odvijao se veoma povoljno, što se vidi iz velikog broja objavljenih radova nastavnika i saradnika , realizovanih projekata preko Republičke i osnovnih zajednica nauke, ugovora sa radnim organizacijama, održanih kurseva inovacija znanja, itd.
 U proteklom periodu značajno su razvijene i solidno opremljene laboratorije za projektovanje elektronskih kola, satelitsku televiziju, hiperfrekvencije, modeliranje procesa i komponenata, pouzdanost mikroelektronskih komponenata, itd. Zahvaljujući relativno dobroj opremljenosti i povoljnoj kadrovskoj situaciji Fakultet je, u saradnji sa industrijom, bio u mogućnosti da realizuje veći broj naučno-istraživačkih i istraživačko-razvojnih projekata za potrebe industrije.

 Osnovni partner u naučno-istraživačkom i istraživačko-razvojnom radu bio je Ei-Niš, sa svojim istraživacko-razvojnim institutom i većim brojem preduzeća. Naravno, Fakultet je, kada su u pitanju republički projekti, sarađivao sa Elektrotehničkim fakultetom u Beogradu, Institutom "Mihajlo Pupin", Institutom "Boris Kidrič", Institutom za fiziku iz Zemuna i drugim odgovarajućim organizacijama. U novije vreme značajna je saradnja sa Srpskom akademijom nauka i umetnosti, koja je dovela do stvaranja odgovarajućih institucionalnih formi zajedničkog rada na Univerzitetu u Nišu.